X
تبلیغات
هنر و ادبیات

سی یمیره

سیمره

دیل ته نگ بیم ئای ده س دونیای بی حاسیل= از این دنیای بی حاصل دلم گرفته بود

ئای مال دامو ده ر پی سه ودای دیل = به دنبال ندای درون از خانه بیرون زدم

وه بار کوله ی خه م روی ئار بیاوان = با بار کوله ای از غم رو سوی بیابان نهادم

گاز ئار له ندیور پیچ تاوو ئار فه رمان= پدال گاز لندرور را فشردم وفرمانش را پیچ وتاب دادم

رییم که ت ئار بان پیلی خیراوی = گذرم بر پل خرابه ای افتاد

حالیم به د حال بی ئاژ بو گه ناووی = حالم از بوی بد گندابی به هم خورد

بو گه زه نده و گه ن خه ر توپی بین چال = بوی بد و گزنده ای، گویی بوی مردار خر

تو بوش سه د  ره مه ت و بو گه ن میردال= تو بگو صد رحمت بر بوی گند مردار

مین گاز ئار ماشین تیلاش ویرو دویر= بر سرعت اتومبیلم افزودم در تلاش برای فراراز آن بوی گند

بو گه ن وه شونمه چوی سه گ پاچه گیر = بوی گند چون سگ پاچه گیر بدنبالم دست بردار نبود

فیکریم ناراحه ت حایلم بد حال بی = افکارم آشفته و حالم بد شده بود

یه بو گه ن لاشه کامیین میردال بی = این بوی بد لاشه کدامین مردار بود

لاشه کام حییوان وییره مه نه بی = لاشه ی کدام حیوان در اینجا افتاده بود

بو گه ن میردالیش دونیا گیرته ووی = که بوی گند مردارش همه جا را گرفته بود

جاده و و جامیان کول ئاژ ویریم چی = جاده و جایگاه را همگی فراموش کردم

یه بو گه ن لاشه کام خه ر توپی بی = این بوی گند مردار لاشه ی کدام خر بود

وه دیله ی خه م بار سینه ی پیر ئاژ خه م= با دلی غمبار و سینه ای پر از غم

چیم سیریه ر سیراو سی یمیره بیکه م = رفته بودم از سراب سیمره دیدن کنم

مانگه شووی بی ته ک و ته نیا بیم = شب مهتابی و من تنهای تنها بودم

کافیر نه ووینی به دبه ختی مین دیم = کافر هم نبیند بدبختی که من مشاهده کردم

هه ر جای پام نییا هه ر وویرانی بی = هر کجا قدم نهادم ویرانه بود

نیشانی ئاژ سیراو سی یمیره نه ووی = نشانی از سراب سیمره دیده نمی شد

لاشه سی یمیره چوی میرده ماران = لاشه ی سیمره چون مار مرده ای

سه ر تیلیاویتی کیرمه ل داووی گیان = سرش له شده بود و کرمها به بدنش زده بودند

لاشه که تیوتی په خش بی و پیلاش = لاشه اش افتاده و تکه تکه شده بود

ژیووه ژیوو کیرم ئاژ سه ر تا وه پاش = در سراسر بدنش کرمها می لولیدند

ویتیم سی یمیره هه لورکی تاریخ = گفتم سیمره گهواره ی تمدن

ریشه ت چوی که ته ور ئاژ بینچینه وبیخ = چگونه شد که ریشه ات از بیخ و بن درآمد

یه لاشه تونه وئه یتور که تییه = این لاشه ی توست که چنان فتاده است

پیر گولاوانیت گه ن و گوتال بیه = گودالهای تو از آت و اشغال پر شده است

ده م حوشیک و پیلاس کو شوره ی ئاویت = دهانت خشک و پلاسیده است سر و صدای آبهایت کو

کی ئای ناهاته کیردیه وه باویت = چه کسی چنین مصیبتی را برای تو رقم زد

ئانی زه م زه مه ی تافی تیژئاویت= کجاست زمزمه ی آبهای تند و خروشانت

کوچی هاف و هوف گیژ و گیرداویت= سر و صدا و هیاهوی گردابهای تند و پرخروشت کو

هیله ی چوی ئاسبه ل واهارانیت کو = شهیه ی مانند اسبهایت در فصل بهاران کو

نیرک نارک نه ره ته ی زیمسانانیت کو = نعرته های فصل های زمستانهایت کجاست

هیله ی لافاووه ل به رز و بالات کو= شهیه ی سیلابهای بلند و سرکش تو کو

ماهی یه ل ره نگین قیزیل ئالات کو = ماهی های زیبای قزل آلای تو کجاست

لاشه ت چوی ووی تور بی ناز مه نییه= لاشه ات چرا اینگونه بی احترام افتاده است

چووی سه ردار مه قلوب خیجیل که تیه = چون سرداری شکست خورده، بی قرب افتاده است

یه چوی ئاگیر چی ئار زه ل کووانیت = چرا و چگونه  در نی زارهایت آتش افتاد

گه ناو کو بیه ئار گولاوانیت = آشغال جمع شده است د رگودالهایت

کو چین گولاوه ل قوویل بین ئار بینیت = کجا رفت گودالهای ژرف و پیچ در پیچ تو

که نییه ل زولال چوی چه م قیرژینگت = چشمه های زلالت که آبشان به زلالی چشم قرچنگ بود

چووی نیمای بو خوش داره ل سیرنجیک = چگونه بوی خوش درختان سنجدت به مشام نمی رسد

سه ر ئاو یه ک دیریا چووی باخ ی تویریک = باغهای گلی که سر در هم کرده بودند

داره ل گولاوی سیف و ئه ناریت کو= درختان گلابی و سیب و انارت کجاست

خاک پوزی ژیره ژه ل هوسه زاریت کو = بازی کبکهای در ساحل هایت کو

کو سوزی واهار چوی باخ به هه شتیت = کجاست سبزه زارهای چون بهشتت در بهاران

خه مزه ی نازاران سیر گیلگه شتت = به ناز و غمزه خرامیدن عزیزانی که به تماشای تو می آمدند

ئه تیر گولباخی گول زارانیت کو = عطر گلهای باغهایت کجاست

بو شویت و شوده ر کینارانیت کو = بوی خوش شوویت و شبدر ساحلهایت کجاست

 

یه چوی لاشه تو وه کویان مه نه = چگونه است که جنازه ات در کوهها مانده است

چوی باز شه ش دانگ په ر و پوت که نه = مانند شاهین ششدانگ پرهایت ریخته است

یه چوی ده رمه نه و خیجیل مه نینه = چرا اینگونه درمانده و خجلت زده شده ای

قاتیلیت کی بی کی قور که نینه = قاتل تو کیست، چه کسی مرگت را باعث شده است

ئیی جور میردینی که ی وه تو باوه = این جور مرگی کی در شان توست

ئازیه تی مه رگیت کویه ل په راوه =  کوههای پراوعزادار مرگت هستند

په راو بی سیتیون ئه دشان که رده ن = پراو و بیستون عهد بسته اند

ره خت سی بیپوشین داوار وه گه رده ن = رخت سیاه بر تن کنند و ( داوار) سیاه به گردن آویزند

شرط بو دوما تو هه ر ئازیه تی بوون= عهد باشد که بعد از تو برای همیشه عزادار بمانند

سینه بیده ن چاک سوره ت وه ناخون = سینه چاک زنند و با ناخن صورتهایشان را بخراشند

تیرسیم دوما تو هوش بیکه ن مه دهوش= ترسم بعد از تو هوشیاری از دست بدهند

ئاگیره ل کور بون ئاتیشگال خاموش= آتشها و آتشگاهها همه خاموش شوند

تیرسیم دوما تو قالی به ر پا بو= می ترسم بعد از تو غوغایی بر پا شود

له شان بیکه ووی کو ئار بان کو= جنازه ی بسیاری روی هم تلنبار شود

تیرسیم سازینه ل دی ساز نه ژه نین = می ترسم سرناچی ها دیگر سرنا ننوازند

ژینه ل ره خت شادی ئاژ ووه ر بیکه نین = زنها رختهای شاد و زیبایشان را از تن برون کنند

که دخودال جامیان دیاری نه که ن= کدخداها محل جدید ایل را تعیین نکنند

کیلاوچه رمییه ل ئایلجاری نه که ن = کلاه نمدی ها ایل کشی و شورش نکنند

تیرسیم دیته ل دی قاوه ل شور نه که ن= می ترسم دخترها هم دیگر گیسوان بلندشان را تاب ندهند

هه راتی لار و نازی و تور نه که ن = سربندهای سر را کج نگذارند، دیگر قهر و ناز از یاد ببرند

که ش و کوی حالی و خه لوه ت بیکه وین = کش و کمرها همه خالی و خلوت گردند

میره کیره و کور کور دان ئور نه چینین= بلدرچین و مرغ وحشی دانه برنچینند

تیریسم دوما تو ناوواریشتی بو= می ترسم بعد از کم بارانی باشد

دور خوه شی بیچو دوران زیشتی بو= دوران خرمی برود و دوران زشتی از راه برسد

زه مین شه ق بیری ئاژ ناوارانی= زمین ترک بردار از نبود باران 

بوسان چی بینی ده س ئار زیرانی= جالیزکار زانوی غم بغل کند

باخ بوسان حوشک بو و ناکامه وه = باغ و بوستانها ناگهان بخشکند

شه مامه بیچولیسی وه یارامه وه = دست انبوه ها بخشکند با درختانشان

گیلم حور ئاسمان ئاژ نساران نای= رعد و برق آسمان از کوهستانهای درسایه به گوش نرسد

ئاسمان قییز بیکی نیم ناز وواران نای = آسمان قهر کند و باران به نم نم نبارد

کیشتزاره ل تینی و خه ریک بیمینین = کشتزار ها تشنه و خجلت زده بمانند

کیشت کاره ل ره نج بی به ر بیکیشین = کشاورزان رنج بی حاصل نصیبشان شود

تیرسیم دوما تو بووه به د یاری = می ترسم بعد از تو بد بیاری روی بنماید

ئاوور هه ر بایو سه ر وواران ناواری = ابرها در آسمان پیدا شوند ولی بارانی نبارد

تیرسیم هولیران گیا سوز نه کی=  می ترسم در هلیلان گیاهی نروید

به رق چوی ئاگیر ئار ده ره شه ر دی = برق آتش وار دره شهر را نابود کند

چوی حورده جاره ل ئاگر ئه رین چی = مانند جای مزارع درو شده ی آتش گرفته

مایه شت حوار تا بان ره خت سی بیپوشی = دشت ماهی دشت سراسر رخت سیاه بر تن کند. (سوخته)

تیرسیم مه خمه ل کوی مه خمه ل بیکه نی=  می ترسم کوه مخمل کوه رخت مخملین از تن بیرون کند

ته ریان چه مه ری کوی یه شت بیژه نی= ترهان ساز عزای کوهدشت را بنوازد

ته م ته م وواران ئار کووی گه روین نه ی = باران به نوبت بر کوه (گرین) نبارد

سینه کووی چه رمی دی تویل زه رین نه ی = سینه کوه سفید دیگر رنگین کمان به خود نبیند

تیرسیم ئاوور واهار میل ئو تیله نه ی = می ترسم ابرهای بهاری توقف نکنند

پیله پاییزی ئه ر سی پیله نه ی = نخستین بارش بزرگ پاییزان بر (سی پله) نبارد

ناووارانی بو توفه وواران نای= بارندگی نباشد، آوای خوش بارش باران ها اتفاق نیافتد

گاره گار ژیره ژ وه  میرخزاران نای = آوای کبکها از مرغزاران به گوش نرسد

زیمسان بای بیچو ووه ره لیولان ناو = زمستان بگذرد و برف و کولاکی اتفاق اتفاق نیافتد

حوشه وه ر ئاوه ل وه سه ر سیلان ناو= صدای برف آبها کنار سدها به گوش نرسد

تیرسیم که له باد وه خاکه لوی لان بو= می ترسم (کله باد) تبدیل به گرد و خاکی ناچیز شود

هه ر چه ی ووا پاییزه وه سویر شییتان بو= همه ی بادهای پاییزی به گردباد تبدیل گردند

داره ل خاپیر بون هه رکام وه فیرمی= درختان نابود شوند هر کدام به شکلی

کانوو کوس جووه ل ئاژ ریشی بیرمی= کوتاه و بلندی نهرها از بیخ و بن برکنده شوند

تیرسیم دوما تو قه ت سالی بو = می ترسم بعد از تو فحط سالی ببار آید

ناز و نیعمه ت ناو گیداو و ژاری بو = ناز و نعمتها از میان برود و فقر و فلاکت ها روی بنمایند

ئیران بیکه وی بی قورب بی هامال = سرزمین ایران بی احترام و تحقیر گردد

گیرفتار شه ر بون ئاولادیه زال = فرزندان زال به فلاکت دچار شوند

تیرسیم دوما تو دونیا وه تووین بو= می ترسم بعد از تو دنیا ویران شود

بی باوه میل حوور کور خو زه ووین بو= بی اصالتها زورگو و مردان خوب زبون شوند

تیرسیم دوما تو شه ره ل وویران بو = می ترسم بعد از تو شهرها ویران گردند

که ی خودا شه ره ل بی مایه گان بو= افراد بی مایه بزرگان شهرها شوند

تیرسیم دوما تو سه ر که ن بی باوه ل = می ترسم بعد از تو بی اصالتها پیشرفت کنند

مه ردم ئای ووسینه ی ووه رده بیگرنو ووه ر= مردم از گرسنگی آواره ی شهر و بیابانها شوند

بی باوه ل بی شوو دارای بیکه ن کو= بی ریشه ها بی اندازه ثروت جمع آوری کنند

که لین گوجه ری کول ئاژ ویر بیچو= بزرگی و کوچکی ها همه فراموش شود

تیرسیم بی باوه وه ل  له مان سیر بیکه ن = می ترسم بی ریشه ها شکم خود را سیر ببینند

داناو و دانیشمه ن کول دیلگیر بیکه ن= دانایان و دانشمندان را همه دلخور کنند

تیرسیم بی باوه ل حوکمرانی که ن= می ترسم بی پدر و مادرها حاکم شوند و حکمرانی کنند

ووه باوه خاسه ل شایه کومانی که ن= به خانواده های اصیل و مردمی طعنه بزنند

تیرسیم بی باوه ل ویژ ئه سیر بوینین= می ترسم بی ریشگان شکم خود را سیر ببینند

ناز ئاژ نازاره ل نازار نه کیشین= ناز عزیزان را خریدار نباشند

تیرسیم پیرت پیسه ل وه خاص بینیشین= می ترسم بی ارزشها به خرمی زندگی کنند

جاداره ل خه ریک حه سره ت بیکیشین= لایقان در عزلت حسرتمند بمانند

تیرسیم ناحه ق بو حاوال په رسی ناو= می ترسم ناحق حاکم شود و فریاد رسی نباشد

خاره ت بیرو بو وه دای ره سی ناو= غارت و چپاول ها باشد و دادرسی نباشد

تیرسیم دوما تو جیهان ویران بو= می ترسم بعد از تو جهان نابود شود

ئاژ تیره ف خودا ناهات ئیران بو= از جانب پروردگار نیآمد سرزمین ایران باشد

  

 

 

+ نوشته شده توسط کیومرث امیری (لک امیر) در پنجشنبه بیست و دوم بهمن 1388 و ساعت 14:52 |

 

خولام

غلام

خولام ده رد توون خولام ده رد توون = غلام درد تو، غلام درد تو

ئه ل ئامان ووی ده ردی وویره م گه رد تون= امان از این درد بزرگی که تو داری

ئزیز بیراکه م ده ردیت چی ده رده ن = عزیز برادرم این درد تو  چگونه دردی است

یه چی ده ردی که  که له پات  که رده ن = این چه دردی است که تو را کله پا کرده است

یه چی ئاگیریکه چیه سه ر گیان تو= این چه آتشی است بر جان تو شعله ور است

گیر گیر مه سوزو ئار دودمان مین= دم به دم شعله ور تر می گردد بر دودمان من

خولام ده رد تو ده رمانیش نیه = غلام این درد تو درمان ناپذیر است

سه خت بی ئه مانه و سامانیش نیه = بسیار خطرناک است و کاری اش نمی توان کرد

ئای ده رده چوی دیوو هار کول باوانمان = این درد چون دیوی در کمین خانواده ی ما نشسته است

په ری کوشت و بیر پیر تا جوانمان = در پی نابودی همه ی ما از پیر تا جوان است

ئای پیر تا بورنا که س نیمه شتاسی = پیر و جوان برایش فرقی نمی کند

چینگ داسیه ر دیلمان ره گ ریشی داسی = بر درونمان چنگ انداخته و ریشه دوانده است

خولام بی بیرای ده رد گیرانی که = غلام نداشتن برادر درد بزرگی است

لافاو جامال که ن و بی سامانی که = سیل بنیان کن و خطرناکی است

میل سه ردی بیرا و خویه و که سانیت= میل سردی و بی تفاوتی برداران و خواهران و کسانت

ده رد بی دیل سوزی پیر کیردی گیانیت= فقدان کسان دلسوز و غمخوار درد بزرگ و مزمنی در وجود تو گشت

جه فای نادانی و بی مییری خویشان= جفای نادانی و نامهربانی اقوام و آشناییان

ریشی داینوو دیل چوی ده رد سیره تان = چون بیماری سرطان آرام آرام در درونت ریشه دواند

چوی گول په ژمورده دایم خه مینین = مانند کل پژمرده مدام غمگین هستی

چوی تاریک دونیا گوشه نیشینین = مثل تارک دنیاها به گوشه نشینی خو کرده ای

بیراکه م مه زانیم ئاژ خه لک تورییاینه = برادرم می دانم از مردمان قهر کرده ای

چوی زاهید ئای داری دونیا بیریاینه = مانند زاهد از همه ی دنیا بریده ای

خولام و ئای جه نگه ل خه لک هیزار ره نگه = غلام در این جنگل با مردمانی هزار چهره

ووی دونیای روشین چوی میدان جه نگه = توی این دنیا روشن که شبیه میدان نبرد است

تو ته نیا فه ردین بی یاوه ر و دوس = تو تک و تنها هستی بدون هیچ یار و غمخواری

چوی نیهنگ ماوات ها ته ی ئوقیانوس = مانند نهنگ در ته آبهای سرد اقیانوسها مکان داری

چوی ئزیز میردی ئالودیه ده ردین = چون عزیز مرده به درد غمگینی دچار شده ای

چوی ئاولاد ئاگیر بویل کولان سه ردین = مانند فرزند آتش خاکستر سرد شده ای

خولام مه زانیم دانا و دیل بوینین = غلام می دانم دانا و درون گرا هستی و(اهل دل هستی)

چوی میرتاز هندی چیله نیشینین = مانند مرتاضان هند چله نشین شده ای

مه زانم بیرا و ده رد ئاسیرین = میدانم برادرم اسیر درد هستی

ئاژ خوویه و بیرا بین کول دیلگیرین= از همه ی خواهر و برادرها دلخور هستی

چوی بیکه م حه کیمان وویلات کول جه م که م = چکار کنم که همه ی حکیمان دنیا را یکجا جمع کنم

ئای زام کاریته به له م مه رحه م که م = این درد کاری تو را شاید درمان کنم

خولام زینگانیم کول وه نه زریت بو = غلام همه ی زندگیم فدایت تو باد

مال و گیانیم گیشت وه سه رگه ردیت بو= مال و جانم همه فدای یک تار مویت

کول که سمه  گیرو دیله ی ناشادیت = همه ی کسانم به فدای دل ناشاد تو

مه ر ئالیده ویژ بیرسیه دادیت= مگر (پیر و مرادمان) عالیده خودش به فریاد تو برسد

چه بیکه م بیراکه م و ئای تور ناکامین= چه کاری از دستم ساخته است برادرم برای ناکامی تو

چوی سه ردار رومی ئاسیر وه دامین =  چون سرداران روم باستان اسیر دام شده ای

تو ئاسیر دامین مین ئاسیر ده رد = تو اسیر دام شده ای و من اسیر درد

بار خه م ئار بان لیچ وه هناسیی سه رد= غبارغم بر روی لبهایم و آه سرد می کشم

شووه ل هامه خوف وینیه ی په له وه ر= شبها همه اش در بیم و هراسم مانند پرندگان

توریسکه ل بیان دیلم ها خه وه ر= سپیده دمان بیدار و هوشیارم

سیفیده ل سه حر وه خت خاریمه= سپیده دمان صبح زمان خواری و نزاری من است

هه ر شه فه خ بیان گیریه و زاری مه= همه ی سحرگاهان موقع گریه و زاری سر دادن من است

چوی سویل مه رشینیم ئاسر وه دامان= اشکها  انگار ناودانی است که بر دامن می چکد

گیان ئالودیه ده رد زویخاو وه زامان= با جانی  که دردمند است و خونابه ای که بر زخمهایم فرو می ریزد

ئاگیر وه ده روین بی راگیه نیجات= آتشی گدازان در درونم، بدون هیچ راه نجاتی

گیر گیر مه سوزو چوی کویریه حه داد= دم به دم می سوزد مانند کوره ی آهنگران

مه ری خاقانی خه زه ب که ردیه شاه = انگاری خاقانی (شاعر) که مورد غضب شاه قرار گرفته ام

مه کوم وه حه بسیم بی جورم بی خه تا = بی هیچ جرم و خطایی محکوم به زندان شده ام

چوی مه ل مه نالیم ناله وه ده نگ نی = چون پرنده ناله می کنم همنوای نالی نی

هه رای گیری گاو وه ره نیسک ئار پی = با صدای بلند می گریم و در پی اش (ورنسک) می زنم

چوی روله میردی ناله و زاریمه = چون فرزند مرده ناله و زاری سر می دهم

جور مه کوم پای دار بی قیراریمه = مانند محکومی در پای دار آرام و قرار ندارم

چوی روسه م سانی قاتیل رولیه ی وویش= مانند رستم ثانی قاتل فرزند خویش

شه رمه ندیه کولم بیگانه و خیش= شرمنده ی همه ی بیگانه و خویشان شده ام

ئاگیر چی ئه سه ر جامال باوانیم = آتش بر خانمان دودمانم افتاده است

سویراو سا کوشته ی ده س خیشانیم = سهراب آسا به دست عزیزانم کشته شده ام

سه رام سوت و کور ماته م که دیه ده هر= آشیانم سرد و خاموش است، گویی قرنهاست

شان ماس مال هه ری خاک و خول ئار سه ر= شانه هایم را گل گرفته ام و خاک و خس بر سر کرده ام

چوی بیمار ده م مه رگ گیان ئو روژ مه وه ر= مانند بیمار نزدیک به مرگ که جان به صبح نخواهد رساند

هامه نه زهی مه رگ وه ره نج بی وه ر= دم به مرگم با رنج های بیهوده

وینیه شازاده ئاسیر وه ته ی چاه = مانند شاهزاده ای که در ته چاه گرفتار آمده است

فه ریب هورده ی ده س نامه ردی بیرا= فریب خورده دست نامردی برادر خویش

چوی کوینه لیلاج کیش و مات بیمه= ماند کهنه لیلاجی که کیش و مات شده است، به آخر رسیده ام

ریسوای خاس و ئام کول ویلات بیمه = رسوای خاص و عام دنیا گشته ام

چوی بازی جه نگی شیکیایه بالیم= مانند شاهین جنگی بالهایم شکسته است

نیفرین کیرد خیشان باشی هامالیم= عزیزانم از من بیزارند و نفرینم می کنند، ولی دشمنانم برایم ارزش قایلند

چوی قییس پی لیلی سوگه واریمه = مانند قیس در پی لیلی عزاداری می کنم

هویچ پاسا نیماو ئای زام کاریمه = غیر ممکن است این زخم کاری من علاج شود

شه رت بو و داخیت وه میته ر مور بووم= عهد کرده ام از فراغ تو برای همیشه نوکر (مور) مرثیه خوانی گردم

ئاخنکه زاری که م چوی یه قوب کور بوم= به قدر گریه و زاری کنم که مانند یعقوب نابینا شوم

خولام مین و تو حه بسییم و یه ی به ن= غلام من و تو به یک زندان گرفتاریم

ده رد مان یه ی ده رده ن چوی لاله و لادن= دردمان مشترک است مانند دردی که لاله و لادن بدان گرفتار بودند

بو چوی ئاودالان چاره ماوای کییم= بیا چون درویشان مکان دور افتاده ای را برای خود چاره کنیم

سه ر بیمینویه ک تا سوو هه ر دای کییم = سر به هم بزنیم و تا سحرگاه ناله کنیم

کیز کور بینیشیم وه بین مه خاری= پکر و غمگین در ته غاری سکونت کنیم

خاو و خوراکمان بیکیمنه زاری = به جای خواب و خوراک فقط گریه و زاری کنیم

چومی تیفلان یه تیم خه مین بینیشیم= مانند طفلان یتیم غمگین بنیشینیم

جه فای بی که سی وه کول بیکیشیم= جفای بی کسی مان را بر خود هموار کنیم

بیرا بو بینیش سه ر و یه ک بیدیم = برادرم بیا بنیشینیم و سر روی شانه های هم بگذاریم

له ش ویژمان وه به ش دال و غیلا کییم= لاشه های خودمان را نصیب لاشخور و کلاغها کنیم

تا ئاو روژه خه لکان یه ک خه وه ر دار که ن= تا روزی که خلکها به یکدیگر خبر بدهند

خولام و له که میر وه بی ناز مه رده ن= غلام و لک امیر به خواری و در تنهایی مرده اند

ووحوش ماکیان وه یک خه وه ر ده ن= وحوش و ماکیان همدیگر را با خبر نمایند.

دو دووریش بی که س وه کویان مه رده ن= دو درویش بی کس در کوهها جان سپرده اند

 

 

    

 

 

+ نوشته شده توسط کیومرث امیری (لک امیر) در شنبه هفدهم بهمن 1388 و ساعت 1:11 |

 

شووی وه شووان

شبی از شبها

شووی وه شووان چوی ری گوم که رده= شبی از شبها مانند ره گم کرده ها

په شو مه گیردیایم هه رده و هه رده= پریشان پرسه می زدم از نقطه ای به نقطه ی دیگر

ده روین پر ئاشو په که ر په ریشان= با درونی  آشفته، پکر و پریشان

دیل ته نگ مه گیردیام خیاوان ئه ر خیاوان = دلتنگ خیابان به خیابان می گشتم

چوی زام حورده تیر ئاژ زویخ به د یاری= چون گلوله خورده از جفای بدبیاری

مه ق سه د نامه لوم  هه ده ف نادیاری= مقصد نامعلوم هدف ناپیدا

مین هه ر به د یاری وه شانسیم هاتیه= من همیشه بدبیاری به اقبالم آمده است

دیم نوجووانی ئار گوشئی که تیه= دیدم نوجوانی در گوشه ای افتاده است

نوجووان نوره س سویل بورا کیردی= نوجوان نورسته که تازه پشت لبهایش مو درآورده بود

په ر و پو که نیا چوی واشه گیرتی= بال و پر کنده مانند پرنده ای که به چنگال شاهین گرفتارشده باشد.

زویخ ئار بان زویخ هه مم زویخاو هوردیم= خونابه روی خونابه ، بازهم خونابه خوردم

ووسام تاماشای سر تا پاش کیردم= ایستادم و سر تا پایش را خوب نگاه کردم

دیم چوی ئایانه ل کول چی هار باوی= دیدم مانند اعیانها لایق و برازنده ی هر شایستگی است

لاشه که تیه سی ئار لوی جو ئاوی= لاشه اش کنار جوی آبی افتاده است

جا کوینه داخی توبه ئار بان مچ= جای داغی کهنه از توبه روی مچ دستش

کیلیکی بار خه م روژگار ئار بان لیچ= به اندازه ی انگشتی غبار غم روی لبهایش

چوی دایی دیلسوز نیشتمیه بان سه ر= مانند مادری پیر و دلسوز بالای سرش نشستم

که س و ئای تور نیماو ره نج باوه ی بیوه ر= چه کسی اینگونه رنج پدرش بر باد فنا می رود

بیگیر ئاسب سه ر که ش وه قوشییر بیریا= گویی اسبی چالاک و سرکش که در حین مسابقه بریده باشد

چوی شیر نیمه گیان گوله ئه رن دیریا= مانند شیری که بر اثر گلوله نیمه جان شده باشد

شه ل و په ل که توی بی مال بی ماوا= خسته و کوفته و بی خانمان

گیژ و ویر وینیه ی سه مه پیتور دیریا= گیج و منگ چون کسی که سم مهلکی استشمام کرده باشد

سه ر نیاوی تیر خاک چوی میمان وه جایر= سر روی خاک نهاده بود گویی مهمانی عزیز در رختخواب

بیگیر ئایل کورپه ی وه وه ر سینه دایر=  انگار طفلی شیر خواره که در آغوش مادرش خسبیده باشد

ده نگیم ئاوردور به له م بیشنه وی= صدایش زدم بلکه صدایم را بشنود

ویریزی ئاژ خاو جواووم بیده ری= از خواب برخیزد و جوابم را بدهد

نه ده نگ لیش خیزا نه جواووی هات= نه صدایی از او برخاست و نه جوابم را داد

چوی میردی مه زار بی ده نگ بی کیشمات= مانند مرده در گورستان خاموش و غرق سکوت بود

ده سیم نیار نه ز ده س جویا بووم حالی= نبض دستش را گرفتم تا جویای حالش گردم

دیم لیرپه که می ها وه نه ز بالی= نبضش بسیار به کندی می زد

هییامه روخساری وه دیله ی چوی گوریم= خیلی بی رحمی می خواست که بتوانم به چهره اش نگاه کنم

تیلای خاک که تی ئاتی نه زه ریم= به نظرم آمد طلایی است که در میان خاک افتاده است

روسه م سا که تووی وینیه ی کور تیه ل= رستم آسا از پای فتاده بود چون جوانی جسور و غیرتمند

قه د قامه ت ره نگین چوی قه د قامه ت یه ل= قد و بالای زیبایی داشت، به یل می مانست

په نجه دامه نام په نجه ی شیمشالیش= پنجه در پنجه ی شمشالینش دادم

چینگ دامه زیلفان زه رین چوی زالیش= چنگ در زلفان طلایی اش زدم زلفانی که شبیه زلفان زال (شاهنامه) بود

شیرینی بالای هوش ئاژ سه ر بیردمی= شیرینی و زیبایی قد و بالاش از خود بیخودم کرد

لاشه سه رد و سیر چوی لاشه میردی= بدنش سرد و یخ زده بود مانند جنازه ی میت

چوی زویخاو نه ریم ویژم نه کوشیم= چگونه خونابه نخورم و خودکشی ننمایم

به خه لیم دارین گیرتمی باویشم= آغوش گشودم و در آغوشش کشیدم

تو شیر خام هووارده ی کام گول جه مینین= تو شیر خام خورده کدام مادر زیبا روبوده ای؟

ئزیز کیردیه دیل کام نازه نینین= عزیز دل کدام نازنینی

قه د بالات ره نگین وه ته رزیت نیه= قد و بالایت زیباست و به زیبایی تو کم کسی پیدا می شود

خوزالی مه زانیست لیلای تو کیه= خوشا به حال کسی که می دانست لیلی و معشوقه ی تو چه کسی است

دیل دادیه دیلت کام ناز په روه ره= کدامین عزیز دردانه دلباخته ی توست؟

ئایمشوو ئای حال تو ئاو بی خه وه ره= که امشب از حال تو او بی خبر است

تو کورپه ی نازار کام دالکه بینه= تو طفلک عزیز و دوست داشتنی کدامین مادری؟

وه جای ئاو حه مام وه گولاو شوردینه= که تو را با گلاب حمام می داده است

ئزیز دوردانیه کام کاخ کیانین= عزیز نورچشم کدام کاخ کیانی بوده ای؟

نویر دیده و دیل کام نازارانین= زیبای دل و دیده ی کدام زیبارویان هستی  

کام که سه ل دیلسوز هه مته زاریتین= چندین و چند شیفتگان تو در انتظارت هستند

چه ن په ری روخه ل گیرفتارتین= چندین و چند پری رویان گرفتارزیبایی و جوانی تو هستند

تو سه ر ویجاخ کام ئایل و ته بارین= تو امید دل کدامین ایل و طایفه بوده ای

قامه ت وه جووانی وه گیل مه سپارین= که قد و قامتت در نوجوانی زیر خاک می رود

کافیر که س نوینی حال دیل دات چوینه= کافر هم نبیند آتشی که اکنون درون مادر توست

نازار گیرامی کام باوان بینه= توعزیز دردانه ی کدامین دودمان بوده ای؟

په ریم بواچه پی چه دیل سه ردین= به من بگو دلخوریت از چه بوده

وی تور ویله که ت ئالوده ی ده ردین= این جور خسته و از پای فتاده مبتلای درد و رنج شده ای

ئه ل ئامان وو سوز کیزیه ده روینیت= امان از آن سوز سرد درون تو

کام دوشمه ن بیره م ها وه که مینیت= کدامین دشمن بی رحم در کمین تو بوده است

ژه ر کامین کاومار ئاژ هوش بیردینه= زهر کدامین ماز گزنده تو را از هوش برده است

کام خاتوین زیلفان شانه کیردینه= کدام بانوی نجیب زلفانت را شانه می زده است

گیرفتار وه دام کامین سه یادین= گرفتار در دام کدامین صیاد شده ای

چه ر دیلت گه ن هات تویشیار شه ر هاتین= دلت از چه چیزها گرفته بود که چنین دچار فلاکت شدی

چوی سویراو داو خواز کام میدان بینه= مانند سهراب مدعی کدام میدان نبرد بوده ای

وی تور وه ناکام شیکه ست هوواردینه= که ناگهان چنین شکست خورده ای

جوانیت پی چه وه هه ده ر چیه = جوانیت در پی کدام ایده و آرمان هدر رفت

ئایل تایفه و دودمان باوانیت کیه= تو از کدامین ایل و دودمان بوده ای

مه ری دایای پیر فیراد کوشیم دی= پیر زن افسانه قاتل فرهاد در ذهنم مجسم می شود

لاشه ی چوی سویراو وه باویشم بی= جنازه اش گویی جنازه سهراب را درآغوش کشیدم

مه گیم چوی بیژه ن بایژمیوو بان شان= می خواهم او را چون بیژن (شاهنامه) روی شانه ام بیاندازم

تووانیم نیه پیریم ناتووان= پیر و ناتوان شده ام نمی توانم این کار را بکنم

تاقه تیم ناورد نیام ئار بان خاک= طاقت نیاوردم او را روی زمین رها کردم

خیزیام خورشیام سینیه وویم دام چاک= برخاستم و فریاد زدم و سینه ام را چاک زدم

سه رمه رن شوویا چوی ئاگیر گیرتی= سرگردان شدم چون کسی که آتش به خانه اش افتاده باشد

دامه ر بان سه ر چوی مال دوز بیردی= بر سر خود کوبیدم مانند کسی که خانه اش را دزد برده باشد

هه رچی هینام کیرد که س ناتی خه وه ر= هر چقدر فریاد کشیدم کسی بیدار نشد

نیشتمه روی زه مین دامه ر بان سر= به خاک افتادم و بر سر خود زدم

شووه و شه ر بی ده نگ چوی گوریسان= شب است و شهر در سکوت

مینیم و شاوار دورو ئای نوجوانه= من هستم شب دراز و این نوجوان    

 

 

+ نوشته شده توسط کیومرث امیری (لک امیر) در جمعه شانزدهم بهمن 1388 و ساعت 19:59 |

قصیده لکی بی سیتیون با ترجمه ی فارسی

بی سیتیون مه نی نه ووین ئای داخیسان هاتیمه = بیستون مانده نباشی از داغستان آمده ام

له ک خوینیاواریکیم وه حاوال ییرسان هاتیمه = لک تهمت خورده ای هستم، آمده ام از شما سوالاتی بکنم.

بی سیتیون شیرن کوووی ئای ئارمه نی لامه سووه = بی ستیون شیرین کجاست آن ارمنی لامدهب؟

ئه نازار بی هوو که ره ئه پرچ پو بیریا بی سووه= آن عزیز رها  شده، آن گیسو بریده ی آزاده.

بی سیتیون گیان فیردوسی ئه مه رد دانای با ئادووه= بیستیون تو را به جان فردوسی آن مرد خردمند ادیب سوگند می دهم.

یا گه پ شیرین مه رن بیی ئه قاتل گیان خوسروه= از شیرین برایم بگو، از او که باعث جان خسرو پرویز شد.

فه ره نگیس و سیاوه ش، راز ئیشقان کی ئایشتو ده شت= راز عشق فرنگیس و سیاووش را چه کسی برملا کرد؟

تون ئای حور نازاره خوین سیاوه ش کی کیردی ته شت= تو را به این نور خورشید گرامی سوگند می دهم خون سیاوش را چه کسی در تشت کرد؟

ئه کاو سوواره کی بی خوین بیژن ئای خدا سه نی= آن سوار بر اسب آبی کی بود که خون بیژن را ا زخدا گرفت؟

ئای گیوو ئه لف چه مه کیه ئاخینکه ته ریفه مه نی= این گیو الف چشم کیست که این همه از او تعریف می کنند؟

بی سیتیون سه رمه نه زریت سه رداره ل ئیران چوی کوشیان= بی ستون سرم فدایت سرداران ایران چگونه کشته شدند؟

ته خت و به خت هوز ساسانی چووی خاپیر بی کی چوی چان= تخت و بخت ساسانی ها چگونه نابود شد و چه کسی از میان برد؟

بی سیتون وه خیرت بام مه رز وویلات ئاگران ها کو= بیستون قربانت شوم مرز کشور آتش ها کجاست؟

جام جیهان بووین کووی باج و خیراج ئیران ها کو= جام جهان بین کو باج و خراج ایران کجاست؟

ئاوستای زه رتوشت ها کو گوفتار پیندار یاد بیگرمی= اوستای زرتشت کجاست کفتار و پندارش را یاد بگیرم

په ره په ره بیخونمی وه ده نگ هوره ووا بیچیرمی= برگ برگ آن را بخوانم و آن را با نوای (هوره) بخوانم.

ده س خه ت نه کیسا کامه تا وه دیده و دیل بیخونمی = دستخط نکیسا کدام است تا آن را با دل و دیده بخوانم

می سازه نیمامه مه ی تا وه ختی توینمه بیژه نمی= من ساز نیما را می خواهم تا وقتی که توان دارم آن را بنوازم

بی ستیوین شاوارا شویمه روژیم شووه و شووم شووه= بیستون شبهایم شوم است روزهایم شوم و شبهایم هم شوم است

مانی و مه زده ک کوون ئه دو ئاوسای مه رتووه= مانی و مزدک کجایند آن دو استاد مکتب.

بی سیتون ده رته کولیم نه نینی حیساو دورشتی= بی ستون دردت به جانم حمل بر گستاخیم نکنی

ئای گه پ شاهنامه چووینه روسه م ئارا سویراو کوشتی= حکایت این داستان شاهنامه چیست، رستم چرا سهراب را کشت؟

شیرویه باووی کوشتی و هه ژده بیرای ئارا ژه نی= شیرویه پدرش و هیجده برادرش را به خاطر یک زن کشت

گه نی ئه تیفه رویه ریشی ئیرانم ئاژ بیخ که نی= بی لیاقتی آن تفو بر روی شده ریشه ایران را از بیخ و بن درآورد

بی سیتون تو ئه خدای ئا زه ت ئای شان ئیران سه نی= بیستون تو را به آن خدایی که بزرگی را از دوش ایران برداشت

فراد چووی وه ئیشق شیرن که ش و که مه ر تو گیشت که نی= فرهاد چگونه برای عشق به شیرین کش و کمرهای تو را کند؟

بی سیتون قوباد کووی کوچین کویار و مازیار= بیستون قباد کجاست کوهیار و مازیار کجا رفتند؟

ئای هه مکه کوره ل خووه بی سیتون کی کیشان ئو دار= بیستون این همه پسران خوب را چه کسی بر دار کرد

ئه تاو ته وه ره کان کوریشه چوی ئاژ بین چی تو خودا= آن همه قدرت و والایی کورش چگونه از میان رفت؟

ئایوان که سرا کووی چوی هویچ نه مه نی سیر ئه ر جا= تاق کسرا کو چگونه چیزی از آن باقی نمانده است؟

بی سیتوین بابه ک کووی ئه خورم دین بیره ق سویره= بیستون بابک کجاست آن خرم دین با پرچم سرخ

خیره ت یه قوب لیس کوچی ئه ئیرانی فیره چوریه= غیرت یعقوب لیث کجا رفت آن ایرانی خیلی سخت جان؟

ئی  نوی نه فه ر  یاخیه چوی ماوا کردینه ئو لاین = این نه نفر یاقی چگونه نزد تو پناه گرفته اند؟

راسه مه ن ئای شان راسته ئایسکه نده ر مه قدونی شیکان= درست میگویند اینکه شانه راست تو را اسکندر مقدونی شکسته است؟

بی سیتوین ئیران کوچی ئه گول گولالاو چه مه نه = بیستون ایران کجا رفت آن گل و گلستان و چمن ؟

توه موشین چوی یه ک نه مه ن ئی کول دانا و دانشمه نه= تو میگویی چگونه از آن همه دانا و دانشمند کسی نمانده است؟

بی سیتون ئه را نه مه ن ئه چوپی چوگان بازیه = بیستون چرا نماند رسم رقص و و بازی چوگان؟

ئه پیاو و ژه نه ل خووه ئه ره سم په له وان بازیه= آن زنان و مردان خوب و آن رسوم پهلوان بازی ها

نه خشه ئای بازی شه تره نجه یی وه زیری هیندی کیشا= نقشه ی بازی شطرنج را یک وزیر هندی طراحی نمود

بوزورگ میر وه خیر بامی خو زانیستی و جوواو دا= بزرگمهر فدایش گردم خوب آن را فهمید و جواب او را داد

ئی زوهاک ماردوشه دودمان و باوان کی یه سی= ایل و طایفه ی این ضحاک ماردوش کی و کجاست؟

کاوه ئاهینگه ر کووی مه ری ویجاخ کوره سی= کاوه ی آهنگر کجاست، انگار فرزند خلفی جانشین او نیست

تورک و ئوسمانی کی هاتین تازی چوی ئیران گیرتی= ترک و عثمانی چه زمان آمدند تازی چگونه بر ایران غلبه یافت؟

ئی ناهات شه ره چوی هات قورب و ئه زه ت ئیران بیردی= این شوم بختی شر از کجا پیدا شد و سربلندی ایران را از میان برد؟

زه رتوشت و مه زده ک کوون ئه دو باوه ی گیدا و ژاره= زرتشت و مزدک کجایند آن ناجیان بدبخت و بیچاره ها؟

زور بازو ئارش کوچی ئه دیلاوه ر که مانداره= زور بازوی آرش کجا رفت آن دلاور کماندار؟

بی سیتویون مه نام نه که په راو کیزه نیمه م چایتی= بیستون سرزنشم مکن، کوه پراو غمگین است نمی دانم چرا؟

فراد ژاره که کووی ده نگ قاز و قولنگه نیماتی= فرهاد بیچاره کو که  صدای تیشه اش به گوش نمی رسد

بی سیتوین دی چه ت دیه تو هه م دانا و هه م با هوشین= بیستوین دیگر چه چیزهایی را دیده ای، تو هم دانا و هم هوشیاری؟

تو خودا گه پ مه رن بیه ئارا کیزین هویچ نیموشین= تو را خدا برایم حرف بزن، چرا غمگینی و چیزی نمیگویی؟

بی سیتوین چه ت ها دیلیر ئه را کیزین هویچ نموشین= بیستون چه در دل داری، چرا غمگینی و حرفی نمی زنی

تو خودا راس مه رن بوش ئارا مه ردوم ئیران کیزین= تو را خدا راست بگو برای مردم ایران غمگین هستی؟

بی سیتون ده ردیت چیه تو یه زدان ئای چه دیلگیرین= بیستون چه دردی داری تو را یزدان سوگند از چه چیزی دلخور هستی؟

کیز ئای جووانه ل خاپیرینه یا په که ر ئیران زه مینین= غمگین بخاطر این جوانها هستی یا برای ایران زمین نگرانی

بی سیتوین خوه شیت کوچی ئه را په که ره مه نیشین= بیستون خوشیهایت کجا رفت چرا پکر نشسته ای؟

مینه موشیم ئه را ژاره ل ئاخنکه خار و خه مینین= به نظر من برای بیچارگان تا این اندازه نگران و اندوهگینی

بیستیون تو گیان کوروش تا خاری ئه ی ئاسیرانه = بیستون تو را به جان کوروش تو را به خواری آن اسیران

توه موشین چوی بیکیمین ئه رای خاری خه لک ئیرانه= به نظر تو برای خواری ایرانیان چه باید کرد؟

+ نوشته شده توسط کیومرث امیری (لک امیر) در سه شنبه سیزدهم بهمن 1388 و ساعت 22:19 |


Powered By
BLOGFA.COM